“A Little to the Left” to logiczna gra o układaniu. Ja bym ją określił jako coś na pograniczu Puzzli, a gry logicznej. Za sprawą swojej pastelowej, ręcznie rysowanej i animowanej, oprawy graficznej oraz przyjemnego dla ucha satysfakcjonującego sound designu, uderza też dość mocno w tony Cozy gierki. Jest nawet na Steam oznaczona tagiem: Relaksujące.

Zabawa polega tutaj na układaniu najróżniejszych domowych przedmiotów. Narzędzi, słoików, sztućców, książek, ale czasami też mniej oczywistych rzeczy. Już na samym początku gra uczy nas, że zagadki posiadają więcej niż jedno rozwiązanie, zwykle dwa lub trzy, no i ogólnie rzecz biorąc to jest dobry koncept, zagadki które mają więcej niż jedno rozwiązanie oferują ciekawe wyzwanie zmuszające do spojrzenia na problem z różnych perspektyw. Tak też jest i tu, ale nie w każdym przypadku.

Poziomy są po prostu nie równe. Wiele z nich jest pomysłowych, niektóre na siłę, co już wypada średnio. Czasem dodatkowe rozwiązania są przesadnie skomplikowane, a czasem trywialne oczywiste rozwiązania nie są przez grę akceptowane. Czuć jakby gra nie mogła się określić, czy jest zbiorem zagadek, czy Cozy gierką o układaniu i segregowaniu. Do tego w grze jest konkretny typ “zagadki” polegający na ułożeniu jakiegoś kolażu z porozrzucanych elementów. Te poziomy ZAWSZE mają tylko jedno rozwiązanie, a elementy można ułożyć na wiele pasujących do siebie sposób. Są dopiero pod koniec gry, ale doprowadzały mnie do szału. Poddałem się ze zgadywaniem co autor miał na myśli i je pomijałem. Te levele, to trochę tak jakby ktoś rozrzucił przed wami ileś kolorowych klocków lego, powiedział, że możecie ułożyć cokolwiek, a później stałby nad wami i mówił, że źle ułożyliście i nie o to mu chodziło.

Nie wykluczam, że dla wielu doświadczenie z “A Little to the Left” faktycznie może okazać się przyjemne i wyciszające, ale ja miałem akurat takie. Dlatego, choć gra jest pełna ciekawych i pomysłowych poziomów to mam duży problem, żeby ją komukolwiek polecić. Poziomy które były według mniej rzeczywiście dobre, nie były na tyle dobre, żeby nadpisać irytację spowodowaną pozostałymi.

Niestety akurat ta gra okazała się według mnie definicją zmarnowanego potencjału. W „Somerville” kierujemy ojcem próbującym odnaleźć swoją rodzinę, rozdzieloną przez inwazję z kosmosu. Ta, trochę sztampa. Nacisk kładziony jest tutaj przede wszystkim na narracyjność, rodem wziętą z „Inside”. W ogóle inspiracja „Inside” jest bardzo oczywista, a twórcy raczej nie próbują tego ukrywać. Widać to i w sposobie przedstawienia historii, jak i w stylu artystycznym, który w sumie jest też tą mocniejszą stroną produkcji. Historia z początku ma całkiem niezły pacing, spokojny początek powoli wprowadzający główny wątek, który nie męczy, jednocześnie bardzo dobrze budując tajemniczość.

No i chciałbym tu zakończyć wątek narracji takim pozytywnym akcentem, ale nie mogę, bo po pewnym momencie historia kompletnie się rozsypuje. Nie otrzymujemy żadnych odpowiedzi. Mało tego, przypominam, że celem było odnalezienie rodziny, do czego dochodzi, i to tam gra powinna się zakończyć, a zamiast tego jesteśmy w dalszym ciągu przeciągani przez coś na kształt re-tellingu „Wojny Światów”, który jest tylko coraz mniej zrozumiały. Wyobrażam sobie, że dla niektórych nie byłby to problem. O ile ładne widoczki to wystarczająco, aby wynagrodzić tak dziwne prowadzenie historii.

Przerywane to jest przez zagadki środowiskowe, które dla odmiany całkiem mi się podobały. W sumie to, jest to prawdopodobnie najlepszy element gry. Mamy do dyspozycji dość ograniczony kit. Możemy przedmioty łapać, czasem przesuwać i, dla urozmaicenia, posiadamy 2 dodatkowe interakcje wynikające z „Mocy” bohatera. Nie za dużo, ale to też siła Somerville. Takie ograniczenie wymusza bardziej pomysłowe wykorzystanie istniejących mechanik. Przeważająca większość zagadek wymaga wykorzystania fizyki. Mam kilka ulubionych, które chciałbym przytoczyć, ale nie chcę też psuć komuś zabawy, jakby zdecydował się jednak w grę zagrać. Niemniej powiem, że jedną z najlepiej wspominanych jest ta z palmą.

Podsumowując, Somerville to gra narracyjna, która raczej średnio radzi sobie z narracją, nieco nadrabia wizualiami i potrafi zaskoczyć pomysłowymi zagadkami środowiskowymi. Czy polecam? Raczej nie. Czy w takim razie odradzam granie? No, też niekoniecznie. To nie jest gra zła. Da się przy niej dobrze bawić, tylko nie należy za dużo oczekiwać. Dla mnie art-style i pomysłowe zagadki to było wystarczająco, abym nie żałował czasu spędzonego z grą. Być może dlatego, że nie miałem żadnych oczekiwań.

PS. Można głaskać pieska.

Zasubskrybuj teraz

Wyobraźcie sobie, że stoicie pośrodku bezkresnego pola, ze szczurem pewnie ściśniętym w dłoni i przemawia do was demonicznie brzmiący szept podżegający do trząchania szczurem. Do zmiękczenia go. Wyciśnięcia informacji. No to zaczynacie tym szczurem trząść. Szczur zaczyna krzyczeć źle zagranym ludzkim krzykiem, ale nie mięknie. W końcu otrzymujecie możliwość ściśnięcia szczura mocniej. Ten w końcu mięknie i zaczyna przemawiać, a przed wami z ziemi wynurza się dom i stodoła. Taaaa to jest właśnie poziom absurdu RATSHAKERa.

Jakby ktoś się jeszcze nie pokapował po “Demonicznych szeptach”, to od razu mówię, że gra jest Horrorem. Horrorem psychologicznym, w którym groza miesza się z zabawnym absurdem potrząsania szczurasem. Każdą interakcję w grze wykonujemy gryzoniem, najpierw ładując go jak puszkę gazowanego napoju, a później wykorzystując nagromadzona energię do interakcji. I TAK, jak mówię wszystko interakcje to mam rzeczywiście na myśli wszystkie. Na pewnym etapie gry jak robi się ciemniej to nawet tego szczura łamiemy jak glow sticka i używamy jako latarki.

To wszystko brzmi zabawnie i groteskowo, ale RATSHAKER w sumie przedstawia dość poważną historię. Nie jest ona może jakaś niesamowicie odkrywcza, ale też nie o to tu chodzi. Ważniejszy jest sposób podania, a on jest no... naprawdę unikalnym miksem. Więcej nie zdradzę, ale bardzo polecam, jeśli lubicie horrory albo po prostu dziwne unikalne pomysły w grach, to RATSHAKER zdecydowanie jest warty sprawdzenia, szczególnie, że gra nie jest ani długa ani droga. Ja przeszedłem w półtora godziny, a dało się szybciej.

To jednak nie jest powód dla którego się w ogóle tą grą zainteresowałem. Interesujący jest też kontekst. Blender Studio do produkcji wykorzystało jedynie w pełni darmowe, otwarto-źródłowe oprogramowanie. Żadnego Windowsa w zasięgu wzroku… piękna sprawa dla sysadmina. Silnik? Oczywiście Godot.

Dzięki bezpośredniemu doświadczeniu z Godot’em, mogli dopracować integrację między nim a Blenderem. To bardzo dobra informacja dle Indie Dev’ów. Dobrze widzieć, że Open-Source’owa alternatywa do Unity się rozwija. Na stronie Blender Studio, dostępne są devlogi opisujące ich proces. Np Jeśli podoba wam się styl animacji wykorzystany w grze, na stronie znajdziecie opisaną instrukcję jak uzyskać taki efekt. Na dole wrzucam linki do strony, do własnego wgryzienia się w temat, a DOGWALK polecam. Gra jest dostępna za darmo na Steam i jest do przejścia w jednym krótkim posiedzeniu. Warto chociaż jako ciekawostkę.

Blog Blender Studio